Een raster met miniaturen in plaats van een lijst bestandsnamen: elke PDF toont zijn eerste pagina, submappen blijven zichtbaar, en je herkent het juiste document in één oogopslag.
Een lijst met bestandsnamen leert je niets. 2025-03.pdf, 2025-04.pdf, 2025-05.pdf: dat is het nummer van het tijdschrift, niet wat erin staat. Je opent, je kijkt, je sluit, je begint opnieuw.
Pagira toont je mappen daarom als raster met miniaturen. Elke PDF laat zijn eerste pagina zien.
Een tijdschrift, een rapport, een bijsluiter of een magazinenummer herken je aan de eerste pagina veel sneller dan aan de bestandsnaam. De miniatuur geeft je terug wat de lijst je had afgenomen: je vindt het juiste document zonder het te openen.
Dat geldt vooral voor oudere verzamelingen, waar de bestandsnamen lang geleden door iemand anders zijn gegeven, volgens een logica die niemand meer kent.
Een documentatieverzameling is bijna altijd geordend: één map per jaar, per model, per afdeling. De submappen verschijnen tussen de miniaturen, op hun plek, en je daalt af in de boom zonder van scherm te wisselen of de draad kwijt te raken.
De titel boven aan het scherm is die van de map die je doorbladert. In een diepe boom is dat wat je vertelt waar je bent, en vaak is het het enige wat je nodig hebt om te weten dat je de verkeerde tak hebt genomen.
Het raster is niet verplicht. Een knop in de werkbalk schakelt tussen de miniaturen en de lijstweergave: het raster om te herkennen, de lijst om een precieze naam terug te vinden of veel items tegelijk te overzien.
De voorbeelden worden op het apparaat gemaakt, uit je eigen bestanden. Er wordt niets ergens naartoe gestuurd, er hoeft niets vooraf klaargezet te worden, en het werkt net zo goed bij een map die je offline hebt gedownload als bij een map die je streamt vanuit iCloud Drive.
